“അവന്‍ പുറത്തുപോയി ഹൃദയം നൊന്തു കരഞ്ഞു" (മത്തായി 26:75).

പത്രോസിന്റെ വീഴ്ച അവന്റെ അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. "മരിക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ നിന്നെ തള്ളിപ്പറയില്ല" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച പത്രോസ്, ഒരു ദാസി പെൺകുട്ടിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പതറിപ്പോയി പത്രോസിന്റെ കണ്ണുനീർ സങ്കീർത്തനങ്ങളിലെ പശ്ചാത്താപ പ്രാർത്ഥനകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു.

"കര്‍ത്താവേ, അവിടുന്ന്‌ എന്നെ പരിശോധിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു"(സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ 139:1) എന്ന ദാവീദിന്റെ പ്രാർത്ഥന പോലെ, പത്രോസ് തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലെ പാപത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇത് മനുഷ്യസഹജമായ ബലഹീനതയെയും ദൈവകൃപയില്ലാതെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ലെന്ന സത്യത്തെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

"ഈശോയുടെ നോട്ടം പത്രോസിന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു. ആ കണ്ണുനീർ കേവലം ദുഃഖമല്ല, മറിച്ച് ദൈവസ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കായിരുന്നു" എന്ന് വി.ആഗസ്തീനോസ് പിതാവ് പഠിപ്പിക്കുന്നു. പത്രോസിന്റെ പശ്ചാത്താപത്തെക്കുറിച്ച് വി. ക്രിസോസ്തം പറയുന്നത്, പത്രോസ് ജനക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ നിന്നല്ല കരഞ്ഞത്, മറിച്ച് "പുറത്തുപോയി" കരഞ്ഞു എന്നാണ്. ഇത് ഏകാന്തതയിൽ ദൈവത്തിന് മുന്നിൽ നടത്തുന്ന ആത്മപരിശോധനയുടെ പ്രാധാന്യമാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു: "ദൈവം ക്ഷമിച്ചു മടുക്കുന്നില്ല, നമ്മളാണ് ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ മടുക്കുന്നത്" എന്ന്. പത്രോസിന്റെ കണ്ണുനീർ സ്വയം സഹതാപമല്ല (Self-pity), മറിച്ച് ദൈവസ്നേഹത്തെ നോവിച്ചതിലുള്ള ആഴമായ വേദനയാണ്. പത്രോസിന്റെ പരിവർത്തനത്തെ (Conversion) രണ്ടാം പരിവർത്തനമായി കത്തോലിക്ക സഭയുടെ മതബോധന ഗ്രന്ഥം കാണുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ വാരത്തിൽ നമ്മൾ ആർജ്ജിക്കേണ്ടത് ഈ "ഹൃദയത്തിന്റെ പശ്ചാത്താപമാണ്".

നാം ദൈവത്തെ എവിടെയെല്ലാം തള്ളിപ്പറഞ്ഞു എന്ന് തിരിച്ചറിയുക. നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയോ മൗനത്തിലൂടെയോ ഉള്ള നിഷേധങ്ങൾ വിശുദ്ധവാരത്തിലെ കുമ്പസാരത്തിലൂടെ കഴുകിക്കളയാൻ പരിശ്രമിക്കാം. പത്രോസിന്റെ കഥ പരാജയത്തിലല്ല, മറിച്ച് പുനരുദ്ധാരണത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. പശ്ചാത്താപം നമ്മെ നയിക്കേണ്ടത് നിരാശയിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ കാരുണ്യത്തിലേക്കാണ്.

പത്രോസിനെപ്പോലെ നമുക്കും നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ഓർത്ത് കരയാം. എന്നാൽ ആ കണ്ണുനീർ ഈസ്റ്ററിന്റെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നവയാകണം. പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ 'പുറത്തേക്ക് കടക്കൽ' വഴി പുതിയൊരു മനുഷ്യനായി നമുക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാം.

♦️ 'പ്രവാചകശബ്‌ദ'ത്തെ സഹായിക്കാമോ? ♦️